poniedziałek, 22 grudnia 2014

12. Dobrze się czujesz? - część II.

W przypadku pytań, zapraszam:

____________________________________________________________________________

Część II.

Wzięłam kolejne 2 tabletki bo znowu zaczęłam odczuwać okropny ból w żebrach. Minęło jakieś 3 godziny od wyjścia Justina a ja w tym czasie bezczynnie leżałam w łóżku. Nie zasnęłam, oczywiście. 

Na prawdę polubiłam tego chłopaka. Wydawał mi się ułożony, grzeczny, pomocny. Cholera, przecież załatwił mi mieszkanie.

Kto normalny daje na miesiąc mieszkanie obcemu człowiekowi. Sęk w tym, że przez ten pobyt co tu jestem zdążyłam bardziej przywyknąć niż do poprzedniej nory, w której musiałam mieszkać. 

Fakt, nie ma porównania to z tamtym, ale może chodzi też o to jak znalazłam się tam a jak tu. Zależy od człowieka. Musiałam coś z sobą zrobić. Musiałam zacząć żyć. Normalnie żyć.

Wiedziałam, że nie przestanę ćpać od tak, ale ten chłopak pokazał mi jako jedyny, że to nie jest dobre. Nie jest dobre, że powoli umieram. Chciałam być zdeterminowana, wziąć się w garść i być normalnym człowiekiem. Jak inni.

Nie chciałam być sama w mieszkaniu, więc odnalazłam telefon i wybrałam numer Megan.
Po trzecim sygnale wciąż panowała cisza i już miałam się rozłączyć kiedy usłyszałam jej głos.

- H-Halo? 

- Hej, tu Vivien. - powiedziałam niepewnym głosem.

Właściwie nie odzywałyśmy się od tego zdarzenia w barze i nie chodzi o głupią kłótnie o chłopaka. Miałam gorsze rzeczy na głowie.

- Tak, w-wiem. Coś, coś się stało? - wydyszała. 

Na początku myślałam, że biegnie, ale szybko doszłam do innego wniosku słysząc w tle stłumione westchniecie.

- Zadzwoń jak będziesz mogła. - jak najszybciej się rozłączyłam.

Pomijając już to, że ona właśnie uprawiała sex i odebrała telefon, zdałam sobie sprawę że Patrick całkowicie zniknął z mojego życia.

Wiem, że nie dawno mówiłam co innego. Myślałam, że traktuje mnie tak jak trzeba, może dlatego tak bardzo chciałam jego bliskości i myślałam, że to coś więcej.

Ale chłopak tak się nie zachowuje. A ja nie jestem popychadłem. 

Nie wiedziałam co ze sobą zrobić. Chodziłam z kąta w kąt i zaczynałam wariować. Znałam sposób na odreagowanie, na uspokojenie, ale nie chciałam tego robić. Chciałam pokazać Justinowi, że potrafię, że nie jestem tylko ćpunką a kimś więcej. Kimś kto może stać się wartościowy.

Spaliłam chyba pół paczki papierosów, które znalazłam w torbie. Nie wiem skąd się tam wzięły, ale wiedziałam, że mnie ratują w jakimś minimalnym stopniu.

Pomyślałam o Jennie. Tak na prawdę miałyśmy kiedyś niezły kontakt, ale Jen była spokojna, ułożona, grzeczna. Całkowite przeciwieństwo mnie. Nie chodziła na imprezy, nie piła, nie ćpała i miała chłopaka w pulowerku z wysoką średnią i planami na przyszłość.

Z Jenną spotykałam się tylko w towarzystwie Megan. Czasem wydawało mi się że Meg boi się, że sprowadzę Jen na złą  drogę, co było bzdurą bo nigdy nie namawiałam nikogo do niczego.

Dzień dłużył mi się strasznie. Zjadłam resztę pizzy i większość czasu przeleżałam w łóżku. Nie chciałam być sama.

Zastanawiałam się czy napisać do Justina. Obawiałam się tego, że nie będzie chciał. Zwlekałam z wysłaniem mu wiadomości, ale w którymś momencie nie wytrzymałam i zapytałam czy przyjdzie. Odpisał po ok 20 minutach, że dziś nie może.

W porządku, przecież miał swoje życie i to rozumiałam. Rozumiałam prawda?

Zasnęłam dobrze po północy. Nie wzięłam już nic. Miałam już tylko na jeden raz, ale nie wzięłam. Byłam z siebie dumna.

...

Obudziłam się nad ranem zlana potem, z przyspieszonym oddechem i z tragicznie bolącym ciałem. Znowu koszmar, albo wspomnienie.

Nie wiedziałam. Pierwszy raz od niepamiętnych czasów nie pamiętałam co mi się śniło, ale byłam równie przerażona.

Odnalazłam telefon i zerknęłam na godzinę. Było kilka minut po 5 rano. Nie chciałam już spać. A właściwie to bałam się znowu zasnąć. Bałam się wspomnień i tego, że jestem sama.

Odkryłam kołdrę i chciałam się podnieść, ale ból w okolicy podbrzusza był zbyt wielki, więc z powrotem opadłam na łóżko. Poczułam ciepło między nogami i spojrzałam w dół. Na prześcieradle widniało trochę krwi. 

Pomyślałam, że to okres, ale przerażał mnie ból. Nigdy tak nie boli, 

Chciałam do kogoś zadzwonić, chciałam poprosić o pomoc, ale nie miałam do kogo.

Megan miała sama oddzwonić, ale tego nie zrobiła, więc nie będę znowu wydzwaniać. Kolejną osobą, którą mogłam poprosić o pomoc był Justin, ale on też nie mógł przyjść, więc nie będę się narzucać. Poradzę sobie prawda?

Po około pół godzinie kręcenia się na łóżku, zwijania z bólu, nie wytrzymywałam. Ból nie ustępował a ja czułam że jestem coraz słabsza i bezsilna.

Z wielkim trudem podniosłam się z łóżka i udałam do łazienki. W wannie przeleżałam jakąś godzinę, ból trochę się zmniejszył, ale dalej bolało w cholerę. Nie leciała mi krew, ale dalej nie wiem co się stało.

Ubrałam się szybko i wzięłam ostatnie tabletki przeciw bólowe jakie były w opakowaniu. 

Wyrzuciłam pościel i położyłam się z powrotem. Ból dalej towarzyszył, ale mniejszy.
Chyba zasnęłam, albo zemdlałam.

...

Ze snu wyrwało mnie pukanie do drzwi. Byłam wściekła, bo we śnie mnie nie bolało a w tamtej chwili znowu zaczęło. Czy ja umieram?

Pukanie do drzwi przerodziło się w silne uderzanie, ale ja nie miałam siły się odezwać a już na pewno nie wstać i otworzyć. Czy drzwi były zamknięte w ogóle?

W pewnym momencie do pokoju wbiegł Justin. Co on tu robi? 

- Nie słyszałaś, ze pukam? - warknął.

Uchyliłam usta żeby powiedzieć, że słyszałam, ale żadne słowo nie wyszło z moich ust poza jękiem. Dodatkowo miałam sucho w ustach.

- Co się stało? - chłopak podszedł do mnie i przyłożył dłoń do mojego czoła. - Jesteś cała rozpalona.

Co? Ja umierałam a on mówił takie rzeczy? Wcale nie byłam.

- Masz gorączkę. Boli Cię coś jeszcze? - oh, gorączka. Byłam tak słaba, że nie wiedziałam co się dzieje i pomyślałam o jednym. Brawo.

- Brzuch. - ledwo udało mi się wymówić to słowo.

- Nie podoba mi się to. Nie wygląda na zwykłe przeziębienie. - szatyn mruknął jakby bardziej do siebie. - Dasz radę wstać?

Zaprzeczyłam głową, bo nie sądzę żebym była w stanie odpowiedzieć.

Nie wiedziałam co się dzieje. Albo zasnęłam, albo umarłam. 

Obudziłam się przez zapach leków. Przez zapach szpitala. Co mi się stało?



_________________________________________________________________________________

Druga część też krótka, ale za to mogę powiedzieć, że kończę już następny rozdział, który pojawi się jutro bądź w wigilię ;)

czwartek, 18 grudnia 2014

12. Dobrze się czujesz? - część I.

W przypadku pytań, zapraszam:


______________________________________________________________________________


Czułam się nieco lepiej, chociaż ciało bolało mnie niemal w każdym miejscu. Justin wciąż błądził palcami po mojej twarzy uważając na siniaki. Nie wiem czemu to robił, ale uczucie było bardzo przyjemne.

Otworzyłam oczy i patrząc się na niego wymyślałam wszystkie powody dla których to robi.
Może mnie lubił? Może chciał mnie przelecieć, co nie byłoby dla mnie zaskoczeniem. Ale z drugiej strony gdyby chciał już by to zrobił, tym bardziej że miał okazję. Dwukrotnie.

Może ma dobre serce i pomaga tak każdej potrzebującej osobie. A może chce jeszcze czegoś innego, ale dowiem się kiedy będzie za późno i kiedy nie będzie odwrotu?

- Opowiesz mi? - może rozmyślenia przerwał głos szatyna.

- O czym? - odparłam zachrypniętym głosem. Chciało mi się pić.

- Co się stało? - czemu musi mi o tym przypominać?

- Mówiłam. Nic. - postanowiłam jednak trochę podkręcić historię. - Szłam do domu, ktoś zaciągnął mnie w zaułek i chciał pieniędzy. Kiedy powiedziałam, że nie mam, zrobił mi to. - wskazałam na siebie.

Sama się dziwiłam, że tak łatwo przyszło mi wymyślenie tego. Nawet nie pomyślałam o tym wcześniej. Powiedziałam to co ślina na język mi naniosła.

Justin zmarszczył brwi i pokiwał głową. Nie uwierzył, oczywiście. Przecież to było dobre kłamstwo.

- W porządku. Jesteś głodna? - zmiana tematu jak najbardziej się przydała.

- Nie, dziękuję. Ale nie krępuj się. - próbowałam się uśmiechnąć, ale chyba mi nie zbyt wyszło.

- Na pewno nic nie chcesz? - wstał z łóżka. I ciepło odeszło.

- Może wodę. - gdybym mogła iść sama, nigdy bym nie poprosiła go o to.

Skinął głową i wyszedł z sypialni.

W tym czasie sprawdziłam godzinę i zobaczyłam nieodebrane połączenie. Dan.
Serce mi podskoczyło, zaczęłam szybciej oddychać. Przestraszyłam się. Czego on znowu chciał, wczoraj już dość mnie skrzywdził.

Zastanawiałam się czy to się kiedyś skończy. Czy mi odpuści i da spokój?

- Dobrze się czujesz? - podskoczyłam na dźwięk głosu i podniosłam głowę. Justin. To tylko Justin.

Nie zauważyłam kiedy wrócił a on chyba zobaczył moje przerażenie. Podał mi szklankę wypełnioną wodą, którą wypiłam za jednym zamachem.

Odstawiłam puste już naczynie na szafkę nocną i czułam, że ból nie da mi spokoju. Musiałam się znieczulić.

- Um, Justin? - chłopak spojrzał w moją stronę. - Mógłbyś przynieść mi jeszcze wody i tabletkę od bólu?

- Coś Cię boli? - zmarszczył brwi.

- Tak jakby. - co za pytanie, byłam w opłakanym stanie. To logiczne, że bolało mnie wszystko.

- Jasne. - zabrał szklankę i wyszedł.

Nie wiedziałam ile mam czasu. Nie wiedziałam czy zdążę coś wziąć. Cała się telepałam i odczuwałam okropny głód. On nie mógł tego zobaczyć.

Próbowałam wstać, ale szybko wróciłam do poprzedniej pozycji kiedy usłyszałam zbliżające się kroki. To był błąd, bo moje żebra dały o sobie znać dwa razy mocniej.

- Proszę. - podał mi wodę i pudełko tabletek.

Wzięłam trzy. Nawet nie wiem czemu, może miałam nadzieję że zmniejszą głód, co było głupotą bo to zwykłe przeciw bólowe tabletki.

- Chcesz żebym sobie poszedł? - zapytał po chwili ciszy.

Czy chciałam? Nie. Bałam się zostać sama w mieszkaniu, ale także nie wiedziałam jak mu to powiedzieć. Przecież spędził ze mną całą noc. Nie mogłam oczekiwać, że w dzień też będzie ze mną siedział.

Milczałam chwilę za długo, bo chłopak zmarszczył brwi.

- Rozumiem co znaczy cisza. Jak będziesz czegoś potrzebować to dzwoń. - chciał odejść, ale powstrzymałam go swoim głosem.

- Nie musisz iść jeśli nie chcesz. - popatrzył na mnie i się uśmiechnął. Odchrząknęłam. - To znaczy ja też nie chcę żebyś szedł.

- W porządku. W takim razie co powiesz na poranną pizzę? - Poranną pizzę? Czy on zwariował? Chciał jeść pizze z samego rana. Mi trzeba było czegoś innego, ale postanowiłam się zgodzić.

- Może być. - mruknęłam. - Wezmę prysznic w tym czasie.

Powoli się podniosłam i z ruchami żółwia wzięłam ubrania na zmianę, wyjęłam bieliznę wraz z woreczkiem tak szybko jak umiałam, żeby tylko Justin nie zauważył i ruszyłam wolno do łazienki.

Szatyn dziwnie na mnie spojrzał, zupełnie tak jakby wiedział co właściwie chcę zrobić. Nie odezwał się jednak co mnie uspokoiło.

Pół godziny później czułam się o niebo lepiej. Wykąpana, z zaspokojonym głodem i rozluźniona. Fakt, ciało mnie bolało może trochę mniej, ale za to psychicznie było dużo lepiej.

Zapomniałam o strachu, zapomniałam o Danie, zapomniałam o żebrach. Wyszłam z łazienki i skierowałam się do kuchni, w której dało się wyczuć zapach sera. Jedzenie.

Nie byłam głodna, ale żeby się nie zdradzić siadłam na stołku barowym na przeciw Justina.
Pierwsze kilka kęsów się nie odzywaliśmy. Nie patrzyłam nawet na niego, nie chciałam się zdradzić, ale nie wytrzymałam.

Byłam tak pobudzona, że pytania same cisnęły mi się na język.

- Gdzie właściwie mieszkasz? - ugryzłam kolejny kawałek pizzy.

- Niedaleko. - odparł uważnie mi się przyglądając.

- Mieszkasz sam? - ciągnęłam dalej.

- Tak. - trochę się zawahał przed odpowiedzią.

- Pracujesz?

Miałam wrażenie, że zaskakują go moje pytania, ale przecież były w porządku. Normalne pytania.

- Masz rodzeństwo? - zignorowałam to, że nie odpowiedział na poprzednie pytanie i pochłaniałam kolejny kawałek pizzy.

- Nie pamiętasz?- zdziwiłam się i odłożyłam jedzenie.

- O czym? - o czym on do cholery mówił?

- Rozmawialiśmy już o tym. - co? Pogubiłam się.

- O czym mówisz? - spytałam zdezorientowana.

- Dobrze się czujesz Vivien? - pyta mnie o to już kolejny raz. Zupełnie jakby mnie podpuszczał.

- Pytałeś już o to. - wyrzucam z siebie ze złością i odkładam pizzę na talerz.

Justin patrzył na mnie, ale się nie odzywał. Wiedział. Ciekawe kiedy mu się znudzi udawanie pomocnego człowieka i wyrzuci mnie na próg.

- Co mnie to zresztą obchodzi. - wstał, zabrał swoje rzeczy i wyszedł. Po prostu wyszedł. Ma rację, co go to obchodzi.

Nic go nie obchodzę.
_______________________________________________________________


Przepraszam. Wiem jak długo nie było nic i wiem jakie to uczucie, gdyż sama jak czytam opowiadanie i długo nie ma rozdziału to się wkurzam. Nie będę wymyślać, że w ogóle nie znalazłam czasu na napisanie, bo mimo iż faktycznie było go mało, to jak już siadłam i otworzyłam notatnik do pisania, nic nie przychodziło mi do głowy. Kompletnie - pustka, brak pomysłu jak pociągnąć dalej rozdział.
Połowę miałam napisaną, więc dopisałam kilka linijek i postanowiłam dodać połowę, żeby cokolwiek się pojawiło. 
Mam nadzieję, że te kilka osób, które czytają moje opowiadanie nie zniechęciły się po tak długiej przerwie ;).

niedziela, 23 listopada 2014

11. Nie chcę być sama.

W przypadku pytań, zapraszam:
http://ask.fm/vivienne_pl

____________________________________________________________________________


Czas w towarzystwie Justina mijał mi przyjemnie, ale za szybko. Od jakiś 2 godzin siedzieliśmy na puchatym dywanie, oparci o kanapę oglądając durne reality show w telewizji. Za każdym razem kiedy się śmiał, odwracałam głowę w jego stronę i patrzyłam. Sprawiało mi to przyjemność i nie chciałam aby się kończyło.

Z drugiej jednak strony coś mi nie pasowało. Może byłam po prostu zbyt podejrzliwa, ale nikt nigdy nie był dla mnie taki miły, bez interesowny i swobodny. Być może przesadzałam, ale byłam przyzwyczajona do innych stosunków między chłopakiem a dziewczyną.

Najgorsze w tym wszystkim było to, że wcale mi to nie przeszkadzało.

- Patrzysz się. - szatyn się uśmiechnął dalej skierowany w stronę telewizora.

- Zastanawiam się jak to możliwe, że taki mądry facet ogląda takie gówno. - odparłam.

Chłopak odrzucił głowę do tyłu śmiejąc się jeszcze bardziej a ja przyglądałam się temu widokowi.

- Nie wierze. Ty umiesz żartować? - puścił mi oczko wciąż się śmiejąc.

Odpowiedziałam szybkim i lekkim uśmiechem, w tym czasie usłyszeliśmy dźwięk przychodzącej wiadomości. Justin odczytał szybko i schował telefon do kieszeni.

- Muszę się zbierać. - wstał podając mi rękę, abym również się podniosła. - Do zobaczenia. - dał mi buziaka w policzek, odwrócił się, ubrał kurtkę i buty i wyszedł.

Zostałam sama. Zaczęłam przemieszczać się po wszystkich pomieszczeniach, dokładnie je oglądając i dotykając po szczególnych rzeczy. Odkryłam, że lodówka jest pełna i wszystkie potrzebne rzeczy w łazience też znajdowały się na swoich miejscach.

Dlaczego to zrobił? Dlaczego zupełnie obca mi osoba podarowała mi na miesiąc mieszkanie? No bo jakby nie patrzeć, w jakimś stopniu przez miesiąc mieszkanie jest moje prawda?

Po zwiedzaniu, umyciu się i działce, położyłam się na wielkim łóżku. Wiedziałam, że nie zasnę, ale nie miałam nic innego do roboty.

Nie wiem ile leżałam, minutę, pięć, godzinę. W końcu udało mi się zasnąć.

Obudził mnie dzwonek telefonu. Podniosłam się spojrzałam na zegarek który wskazywał 15:06. Musiałam zasnąć nad ranem i spać do tej pory. Odszukawszy komórkę, odebrałam nie patrząc kto to.

- Wiesz jak bardzo nie lubię gdy kogoś odwiedzam a jego nie ma w domu? - usłyszałam warczenie Dana do słuchawki.

Nie wiedziałam co robić. Nie mogłam mu powiedzieć gdzie jestem. On nie mógł tu przyjść. Jakby zobaczył warunki w jakich teraz mieszkałam, przychodziłby codziennie.

Myślałam, że dał sobie spokój. Dostał czego chciał - moje ciało. Co więcej mogłam zrobić?

- Wyprowadziłam się. - postanowiłam powiedzieć prawdę.

- Och, serio? To kurwa wiem, dzięki twoim jebanym sąsiadom. Gdzie? - przestraszyłam się tonu jakiego użył. To nie zapowiadało się dobrze.

Milczałam. Nie wiedziałam co mam powiedzieć, co zrobić.

- Głucha jesteś? Gdzie jesteś do kurwy? - krzyknął.

- Czego ode mnie chcesz? - w końcu zmusiłam się do zadania tego pytania.

- Ciągle tego samego, ostatni raz pytam gdzie kurwa jesteś? - był wściekły i zaczęłam się bać.

- Sama do Ciebie przyjdę. - rozłączyłam się.

Wiedziałam, doskonale wiedziałam że ta wizyta do przyjemnych zaliczać się nie będzie, ale nie wiedziałam co mam robić. Nie mogłam dopuścić, aby zdemolował mieszkanie i zabrał wszystkie wartościowe rzeczy.

Takie jest moje życie i pewnie zasługuję na to wszystko co Dan dla mnie przygotował.

...

Stojąc już pod jego domem jakieś 2 godziny później bałam się wejść. Nie wiedziałam co zastanę i czy w ogóle z niego wyjdę. Czy to musiało tak wyglądać?

Zrobiłam krok do przodu w tym samym momencie, w którym otworzyły się drzwi. Mój koszmar się zaczyna.

- Wchodź. - Dan otworzył szerzej drzwi, żebym mogła przejść.

Niepewnie przeszłam przez próg. Na prawdę się bałam i dopiero w tamtym momencie doszło do mnie dlaczego w ogóle tam poszłam. Czy jeśli bym się ukryła i nie odbierała telefonu znalazł by mnie?

Oczywiście, że tak. Poszłam po to żeby było łagodniej. Jak bym się ukryła a on by mnie znalazł, nie wiem czy bym to przeżyła fizycznie, bo psychicznie by mnie wykończył. Już to robił.
Stanęłam przed salonem i czekałam. Czekałam co się stanie.

...

Była już noc kiedy leżałam w domu pod kołdrą, leciały mi łzy. Nie pamiętałam kiedy ostatni raz płakałam. Nie pamiętałam kiedy ostatni raz ktoś mnie tam sponiewierał, zniszczył i wyrzucił.

Co ja wygaduję, ciągle ktoś to robi. Tylko nie z taką siłą.

Wizyta u Dana okazała się najgorszą jak do tej pory i przysięgam, że umrę jeśli to stanie się jeszcze raz. Zgwałcił mnie dotkliwie. Zwyzywał, uświadomił, że jestem dziwką i pobił. Pobił mnie do nie przytomności.

Znowu moje żebra były w opłakanym stanie. Nie mogłam się podnieść bo ból rozchodził się po całym ciele. Moja twarz nie przypominała twarzy. Miałam podbite oko, siny policzek, rozciętą wargę i liczne siniaki. Siniaki miałam na całym ciele i bolała mnie głowa od ciągnięcia za włosy.

Dan by nie pobił mnie tak mocno, ale nie był sam. Było z nim dwóch kolesi, którzy na wszystko patrzyli i śmiali się jakby oglądali komedię. Dla mnie to nie była komedia. Dla mnie to był horror.

Nawet nie chciałam wiedzieć co się działo jak byłam nieprzytomna.

Do domu doszłam ledwo. Ludzie mijający mnie patrzyli jakby zobaczyli ducha. Nikt mi nie pomógł.
Nie wiedziałam co mam zrobić. Nie chciałam już takiego życia. Przerosło mnie wszystko.

Ostatkiem sił podniosłam się z łóżka łkając żałośnie i płacząc z bólu. Wzięłam to na co już tylko miałam ochotę.

Po dużej dawce dragów poczułam się lepiej. Lepiej psychicznie. Ułożyłam się na plecach wpatrując w sufit. Nie wiem ile tak leżałam. Tylko w takiej pozycji znosiłam ból.

Byłam głodna. Nie pamiętałam nawet kiedy ostatni raz jadłam. Nie miałam sił się podnieść i zrobić coś do jedzenia. Próbowałam zasnąć, ale po takiej dawce nie mogłam. Wzięłam telefon ze stolika nocnego i po kilku minutowym zastanowieniu napisałam wiadomość.

Ja: Przyjdziesz do mnie?

Wysłałam wiadomość i czekałam. Nie wiedziałam, czy dobrze robiłam pisząc do niego. Nie wiedziałam czy nawet odpisze.
Odpisał.

Justin: Jest po północy. Coś się stało?

Faktycznie. Było już późno a ja nawet nie wiedziałam, że aż tak. Mimo wszystko to jedyna osoba, która mogła tu być i jedyna osoba, która chciałam żeby tu była.

Ja: Przepraszam, myślałam że jest wcześniej.

Justin: Coś się stało?

Miałam wrażenie, że on naprawdę się o mnie martwił. Chciałam żeby tu był.

Ja: Nie chcę być sama.

Nie odpisywał, długo. Czego ja się spodziewałam, że na moje zawołanie przyjdzie i posiedzi ze mną jak z dzieckiem?

Znowu poleciały mi łzy. Byłam słaba, załamana i sama. Z mojego szlochu wyrwał mnie dźwięk komórki.

Justin: Za 10 minut będę. 

Ja: Drzwi otwarte.

Przyjdzie. On naprawdę do mnie przyjdzie. Poczułam się lepiej z tą myślą i czekałam. Jak dla mnie w nieskończoność. Czas dłużył mi się. Leciał zbyt wolno.

Usłyszałam jak ktoś otwiera drzwi. Na początku się przestraszyłam, ale zaraz przypomniałam sobie na kogo czekam, a ten ktoś stanął chwilę później w drzwiach sypialni.

Był zmęczony jakby biegł. Miał na sobie znoszone jeansy i białą bluzę z kapturem nałożonym na głowie, który ściągnął jak tylko mnie zobaczył.

- Boże, co Ci się stało? - rozszerzył oczy i szybkim krokiem do mnie podszedł oglądając moją twarz.
No tak, nie przygotowałam sobie żadnej historyjki a prawdy nie mogłam mu powiedzieć. Co by o mnie pomyślał.

- Um.. ktoś mnie napadł. - po gratulowałam sobie w myślach tego idiotycznego kłamstwa.

Nie uwierzył, widziałam to po nim. Nie umiałam kłamać.

- Żartujesz? Musisz jechać do szpitala! Zgłosić to na policję! - podniósł głos i odkrył kołdrę.

Bluzkę miałam podwiniętą do piersi i leżałam w samych majtkach. Jak zobaczył moje ciało, skrzywił się i nakrył z powrotem kołdrą. Brzydził się.

- Nic mi nie jest. - kolejne genialne kłamstwo.

- Właśnie widzę. - prychnął.

Usiadł na skraju łóżka i odgarnął mi włosy z twarzy przyglądając się siniakom.

- Co się stało? - spytał. - Tak na prawdę. - dodał po chwili.

- Już mówiłam. Daj spokój.

Wstał z łóżka i wyszedł z sypialni. Myślałam, że sobie poszedł. No bo po co miał niby ze mną być. Zaprzeczałam sama sobie.

Po chwili jednak przyszedł a w rękach trzymał miskę z wodą. Co on zamierzał?

- Pozwól zmyć z Ciebie zaschniętą krew. - szepnął i odłożył miskę na podłogę obok łóżka.

Nie odezwałam się tylko skinęłam głową. Odkrył znowu kołdrę, przyjrzał mi się i zobaczyłam na jego twarzy smutek. Tak mi się przynajmniej wydawało.

Zaczął obmywać mi twarz. Nie widziałam się w lustrze, jedynie czułam jak wyglądam i sądząc po jego minie było gorzej niż myślałam.

- Opowiesz mi o tym? - przejechał namoczoną szmatką po moich wargach, które były rozcięte. Tam musiała być krew.

Pokręciłam przecząco głową i zamknęłam oczy bo czułam, że zaraz polecą mi łzy.

- W porządku. - namoczył szmatkę ponownie w wodzie. - Teraz umyję Ci brzuch i nogi, dobrze?

Skinęłam głową. Tam też miałam krew? Wydawało mi się, że tylko siniaki.

- Wiesz, że możesz mieć wewnętrzne obrażenia? To nie wygląda dobrze. - zaczął myć mi brzuch a mnie aż skręcało i ledwo powstrzymywałam się przed tym aby go nie uderzyć. Wiem, że chciał dobrze, ale to za bardzo bolało.

Skrzywiłam się co chyba zauważył bo od razy przeniósł się na nogi. Tam tak nie bolało, więc szybko sobie z tym poradził.

- Już. - przykrył mnie i pocałował w czoło. Ten gest znaczył dla mnie bardzo dużo.

- Dziękuję. - szepnęłam a on uśmiechnął się tylko.

- Jesteś głodna? - o tak, nawet nie wiesz jak.

- Trochę. - skłamałam.

- Zaraz coś zrobię. Za chwilę wracam. - zabrał miskę i wyszedł.

Zostałam znowu sama, ale tym razem się nie bałam. Wiedziałam, że on przyjdzie do mnie.
Leżałam i czekałam. Słyszałam jakby z kimś rozmawiał,chyba przez telefon ale nie mogłam wychwycić ani jednego słowa.

Po dłuższej chwili wrócił z talerzem w ręku i współczującym uśmiechem. Nie chcę żeby mi współczuł. Zasłużyłam na to.

- Proszę. Może i jest późno, ale taki stek doda Ci trochę energii. - wyczułam piękny zapach mięsa i nie mogłam się doczekać aż go skosztuję. - Pomóc ci?

- Nie, dam sobie radę. - podniosłam się do pozycji siedzącej z grymasem na twarzy. Justin podłożył mi pod plecy poduszkę i położył talerz na kolanach.

Zaczęłam jeść i był tak dobry, że nie zorientowałam się nawet kiedy skończyłam.

- Bardzo dobre. - powiedziałam kiedy zabrał ode mnie talerz.

- Widziałem. Kiedy ostatnio jadłaś? - spytał.

- Dzisiaj. - kolejne kłamstwo.

Zamknął na chwilę oczy, po chwili je otwierając i spoglądając na mnie z uniesioną brwią. Wiedział, że kłamię, ale nie miałam zamiaru się przyznawać, że nie pamiętam.

- Brałaś. - dodał po chwili.

- Co? - zdziwiłam się bo nie wiedziałam o co mu chodzi.

- Jesteś naćpana.

Oczywiście, że byłam. Jak miałam inaczej poradzić sobie z tą sytuacją?
Nie odpowiedziałam, tym razem kłamać nie będę.

- Umówiliśmy się na coś, pamiętasz? - warknął. Och, super jeszcze się pokłóćmy. Tylko tego mi brakuje.

- Tak, przepraszam, złamałam warunek. Jutro się wyniosę. - odpowiedziałam tak samo zła.

- Nie! - krzyknął. - Zostaniesz tutaj, po prostu nie rób tego więcej.

Zaczęłam wyciągać poduszkę z pod pleców, aby się czymś zająć i mu nie odpowiadać, ale to się okazało trudniejsze niż myślałam. Znów przeszył mnie ból. Zauważył to i szybko mi pomógł.
Ułożyłam się wygodnie i wpatrywałam w jego oczy.

Trochę niezręczna sytuacja i on to też zauważył. Siedział na łóżku obok gdzie ja leżałam i nic nie mówił.

- Nie zrobię. - chcę żebym przestała? W porządku i tak mam już tylko na jakieś dwa razy. Zostanę bez niczego więc nie mam nawet wyjścia.

- Czego? - zmarszczył brwi.

- Przestanę brać.

Uśmiechnął się i pogładził mnie wierzchem dłoni po policzku, który nie był tak obolały jak drugi. Przymknęłam oczy i rozkoszowałam się jego dotykiem. Chciałam, żeby ta chwila trwała wieczność. Tak mi było dobrze.

- Chcesz żebym został? - zapytał nie odrywając dłoni od mojego policzka. Skinęłam głową i wskazałam na łóżko. - Chcesz żebym się położył z tobą?

- Tak. - próbowałam się podsunąć, ale mnie przytrzymał i się uśmiechnął.

Zdjął bluzę, zostając w czarnym podkoszulku i jeansach. Wszedł do łóżka i ułożył się delikatnie obok mnie. Nie odzywaliśmy się, było przyjemnie, ale wolałam jak mnie dotykał.

Odwróciłam głowę w jego stronę i zauważyłam, że leży na boku i mi się przygląda.
Zamknęłam oczy i spokojna w jego obecności po jakimś czasie zasnęłam.

...


Zbudził mnie leciutki dotyk na twarzy. Na czole, powiekach, policzkach, nosie i wargach. Nie bolało mnie to. Dotyk był tak lekki i tak przyjemny, że nie chciałam żeby się kończył.

Zamrugałam oczami i po chwili je otworzyłam. Ujrzałam Justina, który przyglądał się miejscu które gładził dłonią. Gdy zauważył, że nie śpię i mu się przyglądam szybko zabrał rękę.

- Nie przestawaj. - mruknęłam sennie i zamknęłam oczy. Powrócił ręką znów na usta, które rozchyliłam po chwili. - Nigdy nie byłam dotykana z taką lekkością.

Nie jestem pewna czemu to powiedziałam. Może przez to że byłam zaspana, albo dlatego że chciałam aby to wiedział.

Otworzyłam oczy i zobaczyłam jak się uśmiecha a po chwili całuje mnie w nos, przytrzymując usta w tym miejscu trochę dłużej.


_____________________________________________________

W końcu udało mi się napisać ten rozdział! Nie wyszedł zbyt dobrze, ale wydaje mi się że najgorzej też nie ;)
Co sądzicie?

wtorek, 11 listopada 2014

10. Witaj w domu.

W przypadku pytań zapraszam:

_____________________________________________________________________________

~~ 12 lat wcześniej ~~ Viviene w wieku 5 lat

Siedzę w jadalni w samym kącie. Macham nogami, które nie dostają do podłogi. Przede mną stoi talerz z czymś co bardzo śmierdzi. Jestem głodna i boli mnie brzuch, ale jedzenie jest zbyt obrzydliwe, abym mogła je przełknąć.

Grzebię widelcem w tym czymś a wokół słyszę głosy i śmiechy. Wszyscy jedzą, rozmawiają i miło spędzają czas. Przy moim stoliku siedzą inne dziewczynki, ale nie lubią mnie. Czasem patrzą w moją stronę i się śmieją zakrywając usta.

- Cześć słoneczko. - słyszę koło swojego ucha.

Spoglądam w stronę głosu i widzę Chrisa i tego chłopaka co zawsze z nim jest. Nigdy nie powiedział jak się nazywa, ale kiedyś słyszałam jak Chris go nazywał Mini, ale takiego imienia nie ma? Czy jest?

Nie odpowiadam mu, udaję że dalej jem, choć tylko bawię się widelcem.

- Nie odzywasz się do mnie? - kiwam głową na nie. Nie chcę z nimi rozmawiać. To nigdy nie kończy się dobrze. - Jesteś taka słodka. Wiesz, że nie robimy Ci krzywdy prawda? - znów kiwam głową, tym razem na tak. Skoro tak mówią to tak jest, prawda?

- Chodź, pobawimy się. - łapię mnie za rączkę, tą która jest wolna, na moim kolanie.

- Jem. - chcę się wyrwać, ale on już ciągnie mnie z krzesła.

Upadam na kolana, bo krzesło jest wysokie a on za mocno mnie pociągnął.

- Och słoneczko, jesteś taka niezdarna. - kuca, łapie mnie pod pachy i podnosi. Otrzepuje moje kolana i pupę, chociaż na nią nie upadłam. Uśmiecha się i wstaje, znów łapiąc mnie za rękę. 

Kierujemy się do wyjścia z jadalni, ale nie skręcamy do mojego pokoju. Idziemy tam gdzie zwykle. Do pokoju, który jest  przeznaczony na stare rzeczy. Nie ma okien, jest tu tylko jedna lampka i prawie nic nie widać.

Chris sadza mnie na biurku, które stoi pod jedną ze ścian i uśmiecha się. Bierze krzesło i siada na przeciwko mnie. Odpala papierosa i dmucha we mnie dymem. Kaszlę i zakrywam buzię. Nienawidzę tego zapachu.

Wstaje, zdejmuje mi bluzkę i rozsuwa nogi. Mam na sobie szerokie spodenki. Są za duże na mnie i noszę je odkąd zrobiło się ciepło na dworze.

Znów siada i patrzy. Ten chłopak co z nim przyszedł stoi pod lekko uchylonymi drzwiami. Zawsze tam stoi. Widzę jak Chris rozpina spodnie i zamykam oczy. Nie wiem co on robi, nigdy nie patrzę.
Zawsze wtedy brzydko mówi i głośno i szybko oddycha.

- Jak krzykniesz to dostaniesz karę, pamiętasz? - mówi niewyraźnie. Kiwam głową i chwilę później czuję na biodrze okropne pieczenie. Mocniej zaciskam oczy i zęby. Próbuję nie krzyczeć, ale jęk ucieka z moich ust mimo wszystko, to bardzo boli.

- Lubię widzieć Cię taką. - ale jaką? Czuję, że stoi nade mną i szybko oddycha. Coś się rusza, ale nie otwieram oczu.

Znów czuję mocne pieczenie, ale tym razem w dole kręgosłupa. Płaczę i szlocham, ale robię to jak najciszej umiem. Nie chcę mieć kary.

- Tak. - słyszę i czuję jak całuje mnie w czoło. Już koniec. Jak Chris mówi ''tak'' i całuje mnie w czoło, jest koniec.

- Podnieś ręce. - robię co mówi, a on nakłada moją bluzkę i złącza nogi. Czuję jak materiał koszulki ociera się o moje bolące miejsca i płaczę bardziej. 

Zsadza mnie z biurka i otwieram oczy. Wyprowadza mnie z tego pokoju i idziemy do jadalni. 

- Lubie się z tobą bawić. - mówi i się uśmiecha.

Ale dla mnie to nie jest zabawa. Nie mówię tego głośno.


~~~~


Usiadłam gwałtownie z szybkim oddechem i złapałam się za głowę. Nienawidzę budzić się przez te sny. Nie, to nie są sny. To wspomnienia. Całe moje życie jest przerażającym wspomnieniem. 

Wstałam z łóżka i szybkim krokiem ruszyłam do kuchni zapalić. To ciekawe. Nienawidziłam tego zapachu, nienawidzę go do dzisiaj a papierosy to jedna z kilku rzeczy bez których nie umiałabym sobie poradzić. 

Spojrzałam na zegarek, który wskazywał 10:34. Ruszyłam do łazienki, po drodze zrzucając z siebie ubrania. Napuściłam wodę do wanny i jak prawie zawsze stanęłam przez lustrem spoglądając na dziewczynę przede mną. Jej ciało było zniszczone, podobnie jak dusza. Chciałam zobaczyć moje plecy, ale nie miałam odwagi. Odwróciłam wzrok i weszłam do wanny.

Udało mi się zrelaksować jakiś czas i wykonałam wszystkie czynności. Naga weszłam do pokoju i ubrałam się. Zobaczyłam torbę pod szafą i przypomniałam sobie, że muszę się wyprowadzić. Nie miałam gdzie, choć co prawda Justin wczoraj mi zaproponował jakieś mieszkanie, ale nie mogę go przyjąć bezinteresownie.

Usłyszałam pukanie do drzwi i ruszyłam otworzyć.

Justin?

- Jeszcze nie gotowa? - spytał nie witając się i wchodząc do mieszkania. Jasne, wchodź.

- Gdzie? - zmarszczyłam brwi.

- Pisałem wczoraj, że będę po ciebie po 12. - rozsiadł się na kanapie i uśmiechnął.

- Wczoraj? - zdziwiłam się.

- Właściwie to dzisiaj. W nocy, albo nad ranem. Jak wolisz. - mrugnął.

- Dzisiaj? - zdziwiłam się jeszcze bardziej.

- Nie pamiętasz. - stwierdził. - Cóż, szkoda. Trochę się dowiedziałem.

Złapałam od razu za komórkę i weszłam w skrzynkę nadawczą.

''Bo myślę o tym czego nie zdążyliśmy zrobić.''

''Ściągnąć Ci ubrania?''

''Żebyś ty ściągnął moje''

Nie, proszę nie. Na prawdę ja to pisałam? O 2:43. Co jest do cholery ze mną nie tak.

Stałam tak z otwartymi ustami i nie dowierzałam. Nie pamiętałam tego. Pamiętałam tylko, że wzięłam działkę. Okej, sporą działkę, a potem pamiętam sen. Skrzywiłam się od razu na to wspomnienie.

- Mogłeś to zignorować. - odezwałam się w końcu.

- Jak mogłem zignorować fakt, że kobieta ma ochotę mnie rozebrać? - roześmiał się a mi zrobiło się głupio.

Jak zwykle, wyszłam na kretynkę.

Zdenerwowałam się, rzuciłam telefon na stół i poszłam do kuchni. Odpaliłam papierosa i przypomniało mi się, że prawie tak samo było wczoraj.

- Pomóc Ci się pakować? - usłyszałam za sobą.

- Czemu to robisz? 

- Co? Chcę Ci pomóc? - odwróciłam się i spojrzałam mu w oczy. - Mam dobre serce. - puścił mi oczko.

Przewróciłam oczami.

- Nie musisz tego robić. - zagasiłam papierosa i wstałam.

- Chcę. - uśmiechnął się, złapał mnie za rękę i zaprowadził do pokoju. - Od czego zaczynamy?

- Przypomnij mi co chcesz za to?

- Powiem Ci na miejscu. - otworzył drzwi i uniósł brwi. - Więc, jesteś spakowana czy nie?

- Można tak powiedzieć. - kiwnęłam głową w stronę torby obok niego.

- To wszystko co masz? - czego jest tym tak zdziwiony?

- Jeszcze kilka rzeczy w komodzie, łazience i kuchni. - właściwie w komodzie było moje jedyne zdjęcie, bielizna i woreczek z dragami. W łazience miałam połowę żelu pod prysznic, maszynkę do golenia, ręcznik i zużyty szampon. A w kuchni tylko papierosy należały do mnie. 

Wow, całe moje życie mieści się w maleńkiej torbie.

- Okej, zajmę się komodą. - puścił mi oczko i się chytrze uśmiechnął. O nie.

- Nie. - wyrwało mi się zbyt szybko. - To znaczy, idź do łazienki.

Nie chodziło mi o to, że w komodzie jest bielizna, tylko dragi. On może sobie myśleć, że chodzi o bieliznę. Zaśmiał się i wyszedł a ja w tym czasie podbiegłam do komody i schowałam woreczek do stanika. Bieliznę do torby a zdjęcie zostawiłam. Przyglądałam się mu. Nie wiedziałam, czy wziąć je ze sobą czy zostawić. 

- Nie bierzesz go? - Justin stanął za mną i również przyglądał się zdjęciu.

Wzięłam papier w ręce i spojrzałam na dziewczynkę. Zero w niej życia, szczęścia, radości, miłości i chęci do czegokolwiek. Pusty wyraz twarzy, zupełnie jak dzisiaj.

- Um.. Biorę. - odchrząknęłam i rzuciłam do torby. 

Spojrzałam na Justina, który wyciągnął rękę w moją stronę a w drugą wziął torbę. Chwyciłam jego rękę i nałożyliśmy buty. Zdjęłam kurtkę z wieszaka i nie odwracając się wyszłam. Nie fatygowałam się z zamknięciem na klucz. Chyba Justin to zrobił, bo usłyszałam charakterystyczny dźwięk.

Wsiedliśmy do samochodu i ruszyliśmy przed siebie.

- Jadłaś coś? - chłopak odwrócił na chwilę wzrok od jezdni, patrząc na mnie. Pokręciłam przecząco głową. - Wstąpimy po drodze.

Po ok 20 minutach byliśmy w niewielkiej restauracji. Szatyn zamówił dwie kawy i naleśniki za które zapłacił.

~~~

Zaparkowaliśmy na parkingu na Manor Drive. Nigdy tu nie byłam, ale jestem pewna, że dzielnica do najtańszych nie należy. Nie wychodziłam z samochodu. Chciałam pomyśleć, ale mi się nie udało, bo przerwał mi dzwoniący telefon.

Podskoczyłam na siedzeniu i wyciągnęłam telefon z kieszeni. Skrzywiłam się widząc kto dzwoni.

- Wszystko w porządku? - zapytał Justin.

- Zaraz się okaże. - wskazałam telefon i odebrałam.

- Witaj Vivienne. - usłyszałam po drugiej stronie głos, przez który miałam ochotę coś wciągnąć.

- Możesz przejść do sedna. - wysyczałam przez zaciśnięte zęby.

- Dzwonię spytać jak sobie radzisz. - ona sobie chyba żartuje.

- Żeby Cię to jeszcze interesowało. Nie musisz się martwić, wyprowadziłam się. Masz mnie z głowy. - rozłączyłam się i na prawdę byłam w kiepskim stanie.

- Kto to? - Justin wyrwał mnie za zamyślenia.

- Nikt ważny. - unikałam tego tematu jak się da, ale wiem że w końcu będę musiała powiedzieć mu czemu mieszkałam sama w wieku 17 lat i czemu zostałam wyrzucona.

- Gotowa obejrzeć nowe mieszkanie? - poklepał mnie po kolanie.

- Jesteś pewien, że mogę się tam zatrzymać? - nie mogę tak po porostu wprowadzić się tam.

- Idziemy. - wyszedł z samochodu i podszedł do mojej strony. Otworzył drzwi i podał mi rękę. Jaki dżentelmen. Złączyłam nasze dłonie i wysiadłam.

Ruszyliśmy w stronę budynku. Chłopak pilotem zamknął samochód i mocniej ścisnął moją dłoń jakby chciał przekazać mi, że nie mam się czym denerwować.

- Odwdzięczysz mi się buziakiem. - pocałował moją dłoń, którą trzymał w swojej i uśmiechnął się do mnie. Nikt nigdy nie pocałował mnie w dłoń z taką czułością. 

Mieszkanie mieściło się na parterze. Szatyn otworzył drzwi i przepuścił mnie w drzwiach. 
Stanęłam i otworzyłam usta. Wydawało mi się, że śnię. Mieszkanie było jasne i nowoczesne. Zupełnie nie przypominające poprzedniego. Weszłam dalej i się rozejrzałam.

Na przeciwko drzwi wejściowych były drzwi prowadzące do łazienki, w której była kabina prysznicowa, mieszcząca chyba z 5 osób, tak na marginesie. Umywalka z lustrem na całej ścianie, ubikacja w kącie i pralka po drugiej stronie.

Na lewo od drzwi wejściowych była sypialnia. Nie wielka, ale też robiła wrażenie. Urządzona na ciemno. Panele i meble z ciemnego drewna i brązowe dodatki.

Na prawo od drzwi wejściowych znajdował się salon z kuchnią, która była oddzielona wielkim blatem. W salonie po za dużym oknem i drzwiami na taras (ze względu na to, że mieszkanie było na parterze) była narożna kremowa kanapa, biały stolik, białe ściany i komoda z czarnymi dodatkami. Nad komodą wisiał telewizor plazmowy.

- Wow. - udało mi się wykrztusić. 

Nawet nie zauważyłam kiedy Justin wyszedł po moją torbę do samochodu i wrócił. Byłam zachwycona tym mieszkaniem, ale  nie mogłam tu zostać.

- Nikt tu nie mieszka? - dalej się rozglądałam.

- Ty tu mieszkasz. - pomachał kluczami i położył je na blacie kuchennym. - Witaj w domu. 

Podszedł do mnie i chwycił mnie w talii.

- Tylko miesiąc. Obiecuję, że do tego czasu coś znajdę i się wyniosę. - zaczęłam gadać jak nigdy dotąd, ale chyba chłopak nie chciał mnie słuchać po złączył nasze usta w krótkim pocałunku.

- Spokojnie. Mieszkanie jest opłacone do końca roku, więc i tak by stało puste, więc chociaż trochę niech będzie używane.

- Jest twoje? - spytałam zarzucając mu ręce na szyję.

- Powiedzmy. - pocałował mnie w czoło.

- Czemu to robisz? - uśmiechnęłam się lekko.

- Nie mogłem pozwolić żebyś znalazła się na ulicy. - szepnął tuląc mnie mocniej.

- Dziękuję. - uśmiechnęłam się jeszcze bardziej

- Masz piękny uśmiech. - zdjął rękę z mojej talii i musnął kciukiem mój policzek. - Zdecydowanie za rzadko to robisz bo nawet nie potrafię zapamiętać jak wtedy wyglądasz.

To wyznanie spowodowało, że mój uśmiech znikł chociaż powinien się powiększyć.

- Jakie są warunki? - musiałam wiedzieć. O coś musi chodzić.

- Już mówiłem. - trącił mój nos palcem. - Przestajesz ćpać.

Puścił mnie i ruszył w kierunku wyjścia.

Mam przestań tak po prostu ćpać? Chyba sobie żartuje ze mnie. Wcale nie musi wiedzieć, że i tak będę to robić. Postanowiłam zbagatelizować jego słowa.

- Nie zostaniesz? - krzyknęłam za nim.

- A chcesz, żebym został?

Wzruszam ramionami. Uśmiechnął się, odwiesił kurtę, którą wcześniej zdjął z wieszaka i ruszył w moim kierunku.

Witaj w domu, Vivien.

__________________________________________________________________

Rozdział mi się za bardzo nie podoba. Myślę, że wyszło mi jedynie wspomnienie i z niego jestem zadowolona. Co do reszty to..  mam nadzieje, że kolejne będą lepsze.
Co sądzicie? ;)

niedziela, 9 listopada 2014

9. Chciałem Cię zobaczyć.

W przypadku pytań zapraszam:
http://ask.fm/vivienne_pl

____________________________________________________


Po wszystkim przenieśliśmy się do salonu. Patrick w samych bokserkach, palący skręta. Ja w samej bieliźnie, siedząc bokiem i trzymając nogi na jego udach. Nie jestem pewna czy dobrze zrobiłam, przecież całowałam się w tym samym dniu też z Justinem. Ale biorąc pod uwagę fakt, że nie jestem ani z jednym, ani z drugim to chyba nic źle nie zrobiłam prawda?

Chłopak podał mi skręta i zaczął przesuwać swoją dłonią po moich łydkach. Zaciągnęłam się i odchyliłam głowę do tyłu, po chwili wypuszczając dym z ust.

- Musisz już iść. - wyrwał mnie z błogiego stanu Patrick.

- Co? Czemu? - spojrzałam na niego marszcząc brwi.

- Nie mieszkam sam, pamiętasz? - zdjął moje nogi i wstał.

- Przyprowadziłeś mnie tutaj, pamiętasz? - o co mu do cholery chodzi?

- Owszem, ale się zasiedziałaś. Moja dziewczyna zaraz powinna być w domu. - och.

- Która? - właściwie ile on ich ma?

- Susan, a która niby? - zaczynał się wściekać.

- Czegoś tu nie rozumiem. Jesteś z nimi dwiema i do tego pieprzysz mnie? - co za popaprany koleś.

- Nie muszę Ci się tłumaczyć. - warknął. - A tak dla jasności, z tobą to był jednorazowy wybryk, skończyłem z ćpunkami. - och, zabolało.

- Ta, powiedział ćpun. - mruknęłam do siebie, odwracając się i nie chcąc aby to usłyszał. 

Zaczęłam kierować się do kuchni po moje ubrania, które wcześniej tam porozrzucaliśmy, ale w połowie drogi zostałam popchnięta i poleciałam do przodu. Upadłam z głośnym hukiem a kiedy chłopak złapał mnie za włosy i podniósł moją głowę, jęknęłam z bólu.

- Nigdy nie mów, że jestem ćpunem. - czyli jednak usłyszał. - Zabieraj te szmaty i wypierdalaj z mojego domu.

Puścił mnie a ja szybko wstałam i zaczęłam się ubierać w swoje ubrania. 

Nie odzywałam się, nawet nie popatrzyłam w jego stronę. Co miałam zrobić? On traktuje mnie gorzej niż jakąś kurwę z ulicy. Zabolały mnie jego słowa i to, że tak po prostu wyrzucił mnie ze swojego domu.

Na prawdę jestem aż tak nic nie warta? 

Szybko kierując się do drzwi wyjściowych, przeszłam przez salon i zabrałam ze stolika woreczek z białym proszkiem. Nie obchodziło mnie to czy zauważy. Wykorzystał mnie. Wziął mnie, co prawda za moją zgodą, ale po wszystkim wyrzucił, więc ja wezmę chociaż to.

Wyszłam z domu kierując się do bramy, którą ogrodzony jest cały dom, kiedy ktoś mnie uprzedził.

Zobaczyłam niską brunetkę, prowadzącą wózek. Kurwa. Dziewczyna mnie zobaczyła i zmarszczyła brwi.

- A ty to kto? - jaka chamska.

- Um.. właściwie to.. - nie dokończyłam mówić, bo przerwał mi krzyk Patricka, który wyszedł z domu.

- Kochanie!

Odruchowo odwróciłam głowę, choć dobrze wiem, że to nie było do mnie.

Podszedł do nas i pocałował dziewczynę namiętnie w usta. Gdyby tylko ona wiedziała co on niedawno robił mi tymi ustami. Oderwał się od niej i zaczął robić głupie miny do dziecka w wózku.

- Co ty tu jeszcze robisz? - spojrzał na mnie.

- Kto to, kochanie? - dziewczyna zwróciła się do Patricka. Boże, ile czułości. Ble.

- Zgubiła się. - jak miło. - chodź do domu. - uśmiechnął się do niej i złapał wózek.

Dziewczyna patrzyła na mnie jakby mu nie wierzyła, ale ja nie chciałam patrzeć na nią. Wybiegłam stamtąd jak najszybciej. 

On się nigdy nie zmieni. Nigdy nie zacznie mnie traktować z szacunkiem i godnością. Już zawsze będę dla niego osobą do towarzystwa w łóżku. A ja dalej będę naiwna i będę się na to zgadzać.

Nie chciałam wracać do tej dziury w której mieszkam. Miałam mało czasu. Nie wiedziałam co ze sobą zrobić. Nie stać mnie było nawet na noc w najtańszym motelu.

Włóczyłam się jakieś 2 godziny po mieście, czasem wchodząc w zapomniane alejki, aby sobie ulżyć i wciągnąć. Wróciłam do mieszkania i od razu rzuciłam się do łóżka.

....

Budząc się zerknęłam na zegarek i się zdziwiłam, że jest po 13. Wstałam od razu i ruszyłam do kuchni coś zjeść. Zrobiłam tosty i zaczęłam myśleć. Nawet nie wiem ile mogę zostać w tym mieszkaniu. Straciłam poczucie czasu. Co się ze mną dzieje?

Po zjedzeniu wzięłam szybki prysznic i po wykonaniu wszystkich czynności ruszyłam prosto do pokoju w stronę łóżka, wyjmując z pod niego niewielka torbę.

Podeszłam do szafy i zdałam sobie sprawę, jak mało posiadam. Jak mało jestem sama warta.

Zaczęłam pakować ubrania, których było niewiele. Wrzucałam je swobodnie do torby, nie przejmując się że może zabraknąć mi miejsca, kiedy usłyszałam pukanie w drzwi.

Zaprzestałam na chwilę pakowanie i stanęłam właściwie nie wiedząc czy otworzyć. Zdecydowałam się to zignorować i dalej wrzucałam rzeczy do torby.

Pukanie ustąpiło, ale zamiast tego ktoś wszedł swobodnie do mieszkania. Odwróciłam się i moim oczom ukazał się Justin.

- Hej. - przywitał się uważnie skanując mnie i torbę przede mną na podłodze. - Wyprowadzasz się?

- Tak. - cóż, tak właściwie to mnie wyrzucają.

- Gdzie? - i co mam mu odpowiedzieć? Pod most, czy zajmę miejsce jakiegoś ćpuna co się zaćpał na skłocie?

- Um.. do innego mieszkania. - oczywiście, skłamałam. Ostatnio coraz lepiej mi to wychodzi.

- Do jakiego? - nie dał za wygraną.

- Innego. Słuchaj, jestem trochę zajęta, więc jak możesz... - chciałam zmienić szybko temat i go wyprosić, ale mi przerwał.

- Nie masz gdzie się podziać, prawda?

Skąd wie? Z zaskoczoną miną odwróciłam się w jego stronę.

- Co? Skąd ten pomysł? - udawałam, że wcale nie ma racji. Choć miał.

- Wyjaśnijmy sobie coś. - podszedł do mnie szybko, tak że nawet nie miałam czasu zareagować.

Złapał mnie w tali, przyciągnął do swojego torsu i łapczywie pocałował. Nie opierałam się. Wiedział jak na mnie działa. Doskonale zdawał sobie z tego sprawę i to wykorzystywał.

Przeniósł dłonie na moje pośladki ściskając je, aż wyprostowałam plecy i przylgnęłam piersią mocniej do jego ciała. Całował mnie z pasją. Miałam wrażenie nawet, że z uczuciem, choć to niemożliwe. Wiedziałam, że całować mnie można tylko z pożądania. Nie da się mnie darzyć uczuciem.

Odrzuciłam te myśli i trzymając dłonie na jego karku, przyciągnęłam go jeszcze bliżej, o ile to w ogóle było możliwe. Chłopak złapał mnie za uda i uniósł do góry. Oplotłam nogami jego biodra, kiedy posadził mnie na pobliskim biurku.

Oderwał się ode mnie, ciężko dysząc.

Nie otworzyłam od razu oczu, chciałam się cieszyć tą chwilą w samotności. Cóż, w mojej głowie - w samotności. Otworzyłam oczy dopiero jak poczułam dotyk jego dłoni na policzku. Drugą rękę wciąż trzymał na moim biodrze.

- Jesteś gównianą kłamczuchą. - szepnął i ostatni raz mnie pocałował.

Myślałam, że kłamanie wychodzi mi najlepiej. Okłamywałam każdego w pobliżu i nikt nigdy mi nie zarzucił, że mi nie wierzy. Ale on tak. On to widział. Czy jestem faktycznie taka gówniana, czy on w tak krótkim czasie mnie rozgryzł?

Siedziałam dalej na biurku a on rozglądał się po mieszkaniu.

- Po co przyszedłeś? - odważyłam się odezwać.

- Chciałem Cię zobaczyć. - usiał na kanapie. - I pocałować. - uśmiechnął się szelmowsko i puścił mi cholerne oczko.

Nie odpowiedziałam. Co miałam powiedzieć ''ja też chciałam i chcę to powtórzyć''? Bzdura.

Zeskoczyłam z biurka i nie patrząc w jego stroną uciekłam do kuchni zapalić. Tak, dym mnie nieco uspokoi.

- Poczęstujesz mnie? - wydawało mi się, że moje odejście było aluzją, że nie chcę być z nim w jednym pomieszczeniu. Jestem taką kretynką. Z jednej strony chcę go pocałować, a z drugiej nie chcę być z nim w jednym pomieszczeniu.

- Bierz. - wskazałam ręką na papierosy, które leżały na blacie.

Szatyn wyjął jednego i usiadł obok mnie odpalając go i ciągle mi się przyglądając.

- Więc, gdzie zamierzasz się podziać? - zaciągnął się a ja wpatrywałam się jak zahipnotyzowana jak wypuszcza dym z ust,

Oprzytomniałam dopiero jak się uśmiechnął chytrze.

- Um.. mówiłam, że mam... - znowu nie dokończyłam, bo mi przerwał.

- Wydaje mi się, że ustaliliśmy, że jesteś kłamczuchą, więc zapytam jeszcze raz. Gdzie zamierzasz się podziać?

- Nie wiem, może u znajomych. - tym razem kłamstwo mi wyszło. Wiedziałam, że nie zatrzymam się u nikogo, bo nikt by mnie nawet nie przyjął. Może Meg, ale na jedną noc, ale to nie było dobre wyjście biorąc pod uwagę, że spotyka się z Patrickiem.

- Jakoś Ci nie wierzę. - kurwa, dobry jest.

- To twój problem. - wywróciłam oczami.

- Mam mieszkanie na Manor Drive. Możesz się tam zatrzymać przez miesiąc, myślę że do tego czasu znajdziesz coś. - wpatrywałam się w niego z szokiem wymalowanym na twarzy. Czy on właśnie zaproponował mi mieszkanie?

- Co za to chcesz? - musi być haczyk.

I był, bo uśmiechał się.

- Skąd wiesz, że coś za to chcę? - znów się zaciągnął i przybliżył twarz do mojej, wydmuchując dym wprost na mnie. Zamrugałam oczami i uchyliłam wargi, zaczynając ciężej oddychać. Nie wincie mnie, reaguje tak zawsze.

- A nie chcesz? - zgasiłam niedopałek nawet nie patrząc czy w trafiłam do popielniczki.

Znów się zaciągnął i przysunął tak blisko, że wargami dotknął moich. Uchyliłam swoje szerzej a on wypuścił dym wprost do moich ust. Mocno wciągnęłam dym w płuca, chwilę później odchylając głowę do tyłu i go wypuszczając.

Opuściłam głowę, znajdując się dokładnie w tej samej pozycji co wcześniej. Justin wciąż siedział nachylony w moją stronę, nie wykonując żadnego ruchu, prowokując mnie swoimi ustami. Och, pieprzyć to.

Przywarłam mocno do niego, rozkoszując się jego smakiem. Oddał pocałunek z taką samą siłą i złapał mnie za głowę dwoma rękami trzymając mocno żebym się nie oddaliła. Nawet nie wiem co się stało z jego papierosem. O czym ja myślę? Pieprzyć tego papierosa.

Chciałam więcej. Chciałam żeby nie skończyło się tylko na pocałunku.

Powoli się podniosłam a chłopak mocniej ścisnął moją głowę. Nie, nie miałam zamiaru się oddalać. Usiadłam mu na kolanach okrakiem i otarłam się o niego. Wydobył cichy jęk i poluźnił moją głowę.

Oderwałam się od niego i zaczęłam całować jego szyję, ręce wkładając pod jego koszulkę i badając klatkę piersiową.

- Chcę żebyś przestała ćpać. - wydyszał i złapał mnie za pośladki co spowodowało, że znów się wypięłam pierś w jego stronę znów ocierając się o niego.

Nie docierał do mnie sens jego słów. Byłam tak podniecona, że zgodziłabym się na wszystko.

- Yhm. - mruknęłam zasysając jego skórę u podstawy szyi, z pełną świadomością, że zostanie ślad. Mój ślad.

Oderwałam się od szi i znów wpiłam się w jego usta. Nie protestował.

Znaczyłam ślady palcami na jego klatce piersiowej kiedy on wsuwał mi powoli ręce pod spodnie i bieliznę, aby ścisnąć mnie tym razem za nagie pośladki.  Jego ręce były gorące a mnie to jeszcze bardziej pobudzało. 

Skierowałam swoje dłonie w dół, mając w zamiarze wsunąć jedną w jego spodnie kiedy rozdzwonił się telefon. Nie mój, jego. 

Szybko wyciągnął ręce z moich spodni.

Jęknęłam z nie zadowolenia i przerwałam pocałunek tylko po to, aby przejść ustami do jego ucha.
- Nie odbieraj. - szepnęłam i przygryzłam płatek.

Nie posłuchał i sięgnął do kieszeni po telefon. Nie chciałam żeby odbierał. Chciałam żeby skupił się wyłącznie na mnie. Zaczęłam całować mu znów to samo miejsce na szyi, na której zostawiłam wcześniej ślad. i potarłam ręką jego krocze. Cóż, nabrzmiałe krocze. 

Wydał z siebie odgłos zadowolenia i zaczął się wiercić. Uśmiechnęłam się w myślach, ale ku mojemu zadowoleniu odebrał telefon.

- Sł-słucham. - odchrząknął.  

Usłyszałam stłumiony damski głos po drugiej stronie. Przestałam go całować i chciałam zejść, ale przetrzymał mnie obejmując mocno w talii wolną ręką.

- Coś się stało? - zapytał do telefonu patrząc mi w oczy.

Nie chciałam podsłuchiwać, więc odwróciłam wzrok znów próbując wstać. Na marne.

- Dobrze, będę niedługo. ... Nie wiem za ile, jestem zajęty ... Tak, muszę kończyć. Pa. - rozłączył się i rzucił telefon na blat za nim.

Mocniej ścisnął mnie w talii a drugą ręką złapał za głowę, chcąc znów złączyć nasze usta. Ale się wyrwałam i wstałam. Nie chciałam kontynuować. Co jeśli to jego dziewczyna? 

Czułam się źle, ale chyba dlatego że mnie zignorował kiedy powiedziałam mu żeby nie odbierał a on zrobił swoje, po czym jak gdyby nigdy nic chciał dokończyć to co zaczęliśmy. Mnie niestety było przykro i opadło ze mnie całe napięcie.

- Co jest? - zmarszczył brwi.

- Musisz już iść, ktoś chyba na Ciebie czeka. - skrzyżowałam ramiona na piersi.

- Poczeka. - wstał i podszedł do mnie chcąc mnie pocałować.

- Po prostu idź. - odwróciłam głowę.

Popatrzył na mnie, uniósł brwi i pokręcił głową. Nic nie mówiąc wyszedł zostawiając mnie w kuchni.

...

Siedząc na łóżku w nocy, po dużej dawce kokainy patrzyłam na ścianę na wprost mnie. W tamtym momencie była bardzo interesująca. Zostało mi ponad pół woreczka, więc chwilowo o to mogłam być spokojna. Byłam ciekawa czy Patrick zauważył brak, ale zapewne miał tego dużo więcej, więc jeden woreczek nie robił różnicy.

Moje przemyślenia przerwał dźwięk przychodzącej wiadomości. Wzięłam komórkę i odblokowałam.


Justin: Przyjadę jutro po 12. J.

Ja: Po co?

Justin: Zaoferowałem Ci mieszkanie, pamiętasz? 

Faktycznie zaoferował ale co chciał w zamian? Coś mi się kojarzy, ale za nic nie mogłam sobie przypomnieć co mówił.

Ja: Co chciałeś w zamian?

Nie odpisywał jakieś 15 minut. Zwątpiłam, że w ogóle coś odpowie i chciałam odłożyć komórkę, kiedy za wibrowała mi w dłoni.

Justin: Czemu nie śpisz?

Odruchowo spojrzałam na zegarek. 2:43. Nie wiedziałam, że jest tak późno, zwykle po dragach tracę poczucie czasu.

Ja: Bo myślę o tym czego nie zdążyliśmy zrobić.

Mój umysł pracował teraz inaczej, jutro albo nie będę tego pamiętała, albo będę i będę też żałować.

Justin: A co chciałaś zrobić?

Ja: Dużo rzeczy.

Justin: ?

Ja: Ściągnąć Ci ubrania?

Justin: I co jeszcze?

Ja: Żebyś ty ściągnął moje.

Nakręcała mnie ta zabawa.

Justin: Do zobaczenia jutro po 12.

Czy on musi zawsze przerywać w takich momentach? Mimo to uśmiechnęłam się i opadałam na poduszki. Byłam w cudownym stanie.

_________________________________________________________

Trochę mi zajęło pisanie tego rozdziału, ale kompletnie nie miałam weny :(
Dziś postaram się napisać trochę następnego, więc mam nadzieję że pojawi się nie długo;)
Co myślicie? ;)